Zannetmek zannettiğimiz kadar masum mudur??

Bizi zan altında bırakmaz mı kendimize söylediklerimiz?? ya da her ne ise bize söylenilen?... Yarın için büyük konuşmak olmaz mı?

Nasıl bir kifayete bürünmekse maksadı, amacını aştı.. Gözüktüğü kadar masum değil “zannetmek”..

Faili meçhul hayal kırıklıklarının esas failidir o.. Koynunda beslediğin bir “yalan”dır bazen de.. İyi başlayıp kötü biten bir filmin seni şaşırtan finalidir..

“Esas Kız”ın hıçkırarak ağladıktan sonra sessizce bavulunu toplayıp aşkını helal etmemesidir..

Emin olunması gereken cümleler de vardır hayatta.. “seni seviyorum” gibi aşkın sözcüsü cümleler kendinden emindir tepeden tırnağa.. “zan” altında bırakmamalı ..

bazen de en yakın dostunu, en uzağa itmektir “zannetmek”..

“sen benim dostumsun” geniş zamanlı bir cümle iken onu geçmiş zamana taşımak ve zannetmenin dayanılmaz ağırlığı altında ezilmek...


Evet.. Pek de masum değildir o vakitlerde “zannetmek”… “aşk”dan beter eder bazen seni..

“Yanılmak” mıdır diğer adı yoksa “sanmak” mı??..

Ben sadece “zannetmiştim”.. Onu tanırım onu muhatap bilirim.. Tüm zannettiklerimiz karşımıza çıkmalı şimdi.. Onlar aslında kimlerdi ? Neydiler? Ne zannetmişlerdi kendilerini? Ya da hangi hakla zannettirmişlerdi?

“zan” altında kalmak istemiyorlarsa tabii…