Zamansızlığın kör noktalarında düğümlenmiş duygulanımlarım.oysa ki her daim yeşil,mavi kalsın istedim yüreğim.kendi karanlığına hapsolduğun anlarında olurmuş.....

yalnız düşünce farkettim canımın ne çok yandığını.arıyordum,ne aradığımı bilmeden.yollar bitmek bilmedi,dikenler ayağıma batmaktan usanmadı...

bitiş noktasına vardığımı sandığımda,tüm yaşanmışlıkların yanılsamalardan ibaret olduğunu gördüm. ellerim nasır bağladı.yüreğim çoraklaştı.BEN VAZGEÇMEDİM NEFES ALIYOR OLMAKTAN....

suskun kaldım.susuşlarımın baş kaldırışlarım olduğunu öğretti gecenin sıcak,süt kokan sinesi.....

gözyaşlarım kadınlığımın armağanıymış. ne çok nefret ederdim nemlenen pınarlarımdan.....

hiçlikten varlığa yol alabilmek en büyük erdemmiş.....
ben,ben olmaktan sıkılırken,evrenin sesini duymayı bilinçsizce reddetmişim....
duygularım kutsal emanetler,ruhum onların sandığı. gül kokmalı ben kokulu hazine. sancılı kıvranışlarım medcezirlere armağan. karanlığım mum dibine....
her şeyimle ben,BENİM......

BEKLEYİN MAVİMSİ YARINLAR BEN GELİYORUM....

meleksel süzülüşlerle,ruhu okşayan armonilerle.....
arş-u ala daki yanmışların hasret kokularıyla,yanmışlıklarından bir tutamla sana ilerliyorum EY AŞK aç göğsünü.....bırak ısnıp kalayım orda öylece...... 

alıntıdır

Bu bir kitabın ismiydi bu yazıyı yazarken henüz okumaya başladığım...

Hayat bu iki gel-gitden ibaretti ; gülmek ya da ağlamak..Ya çok gülerdik ya çok ağlar..Ya da ben hep bu kısır döngüde hapsetmiştim kendimi..Trajikomik ne zaman çok gülsem sonunu gözyaşlarım tamamlardı..Ama tam terside oldu tabi..Sanırım benim için ortası yok bunun..İki duyguyu aynı anda yaşamak..Acılar,sıkıntılar,yenilgiler bizler için..bunu biraz daha iyi anladım bu aralar..Her battığımda yeniden çıkacak gücü buldum kendimde,herşeyin üstesinden geleceğime inanıyordum ( belkide inandırdılar) Büyüyorum yavaş yavaş hatalarımla ! İnsanlara daha az kızmayı öğrendim,öfkemi kontrol altına almayı,haklı olduğumda susmayı ( susmayı bir zafer saydım ) ,Affetmeyi öğrendim (ihanetin en acısını yaşarken bile ) ..

Herkes kendi tercihlerinin sonuçlarını yaşar,bu da benim tercihimdi..Bu olayları yaşamadan önce çok gülmüştüm sonunu yine gözyaşım yazdı..Şimdi çok ağladımya sonunda gülerim belki .. Kimbilir ?

Her insan bir kitaptır okunmayı bekleyen..Belki birgün benide sonuna kadar sıkılmadan okuyup anlayan çıkar...

Bugün size yeni çıkan bir albümden bahsedeceğim ..Nev'in Işığım ve Gölgem isimli albümü..Nev'in üçüncü albümü olup bu albümde bir şarkı varki beni bağımlısı yaptı Sukût-u Hayal...Gerek şarkının sözleri gerekse müziği..Gerçi Nev'in üç albümündede favori parçalarım var (Herşeye Rağmen albümünde -Zor ve Efkarlı,Sen Gibi albümünde -Mühürlü Kaderim, Işığım Ve Gölgem albümünde ise -Sukût-u Hayal ve Kör Kuyular) dinlemenizi şiddetle tavsiye ederim...

Parçaları  http://www.nev.com.tr/  adresinden dinleyebilirsiniz...

Bugün iş görüşmesi için Avrupa yakasına geçtim eskiden de orda çalıştığım için gitmişken arkadaşlarımıda ziyaret ettim..Uzun zaman olmuştu görmeyeli.. tabi benimde onunda anlatacakları vardı ,birbirmizin dertlerine çare olduk..Muhabbet koyuydu beraber yemek yedik,birşeyler içtik zaman geçiyordu bu güzel günün ardından ayrılık vakti gelmişti kimbilir ne zaman görecektik birbirimizi  birdahaki görüşmeye kadar neler geçecekti başımızdan..Vedalaştık ve eve dönmek için durağa gittim otobüse binmek için sıraya geçtim o ara gözüme tekerlekli sandalyeli bir kız takıldı,yalnızdı yanında kimse yoktu..Düşündüm dedim ki kendi kendime bu engel bende olsa hayata küserdim değil sokağa çıkmak yürüyen birini görsem kötü olurdum heralde..O ara ben bu düşüncelerle boğuşurken şoför geldi ve otobüse binip hareket etti sırada bekleyen kalabalık biraz sinirlenmişti nere gidiyor diye..Şoför kaldırama yanaşmak için uğraşıyordu sonra orta kapıyı açtı koltuğundan kalktı ve burda engelliler için hazırlanmış bölümü kızın önüne doğru uzattı kız burayı kullanarak otobüse binmişti bütün gözler üzerindeydi tabi benimde..O an dedimki kendime İnsan Yüreğindeki engeli aşamazsa beyninde bazı olayları yenemezse hiçbirşey yapamazki acizlik aciz durumda olduğunu kabul etmektir,savaşmaktan kaçmaktır..Birde bir söz varki bu sözü vurgulamadan geçemeyeceğim Her insan bir engelli adayıdır..

Kendinizi dünyada bulunan hangi maddeye benzetirsiniz neden ?
bnydn

 

Kesinlikle Su..Nedeni ise sıcaklığa göre şekil değiştirmesi..

 

Uzun zamandır blogguma müzik eklemek istiyordum ama bugüne kısmetmiş..Biraz araştırma yapınca hiçde zor olmadığını gördüm..Herşey tamamdı artık benimde sayfama girenler müzik dinleyecekti gerçi benim seçtiğim şarkıyı dinleyeceklerdi ama olsun...Birkaç gün içinde müzik listesi de koyacağım o zaman beğendiklerini dinlerler..Araştırmayı yaparken bana klavuzluk eden başka bir blogla tanıştım sizinlede paylaşmak istedim http://atasagun.blogcu.com birde sevgili arkadaşım OSİ ye teşekkür ediyorum sonuca o ulaştırdı beni ....

Bugün alışveriş için kendimi dışarı attım..Başta hiç içimden gelmiyordu dışarı çıkmak, rahatsızdım çünkü birde bugün herkes dışarda sonsuz bir kalabalık olacağı için bu kalabalık rahatsız edecekti beni..Ablam,yeğenlerim,ben başladık bir mağazadan diğerine... heryer kalabalıktı iğne atsan yere düşmez derler ya o misal :) Neyse ki bu alışveriş işini bitirip ablamı ve yeğenlerimi sağsağlim eve yolladım (çocuklar ezilmekten zor kurtuldular) Sonra arkadaşlarımla buluştum esas olay burda başlıyor bir petshopun önünden geçerken kapının önünde duran küçük havuz dikkatimi çekti..Havuzun içinde küçücük su kaplumbağaları..İzlemeye başladım o an..Ve dikkatimi çeken bir kareyi sizlerle paylaşmak istedim 

Aşk bütün canlılar için  vardı ve bunu görmek insanı ister istemez etkiliyordu..

Kendi kalemimi konuşturmak, belkide kendi sınırlarımı aşmak için yazıyorum bugün..

Eksik olan birşeyler vardı hayatımızda belkide eksik olduğunu sandığımız..

Belki bizim göremediğimiz belkide görmek istemediğimiz..

Etrafına  ışık saçan , ben burdayım diyen biri değilimdir.Bazen kimse farkıma bile varmaz bulunduğum ortamda ! Ama bir yap-boz düşünün bütün parçaları tam sadece biri hariç işte o küçücük parça oyunu bozar...Ben işte o küçücük parçayım...Varlığımı kimse görmesede yokluğumda bir bütün tam olmaz...

Hayatını izle, hayatının akışının sesini dinle
Neleri değiştirmek istiyorsun?
Yapmak istediğin köklü değişikler neler?

Seni neler mutsuz ediyor?

Al eline 1 kağıt kalem, bunları dürüstçe yaz; kendini kandırmadan, senden başka kimsenin görmeyeceğini bilmenin rahatlığıyla.....
Sonra da teker teker düşün, bu değişiklikleri yapabilmen için seni engelleyen nedir, nelerdir?
Bu engellerin kaçını gerçekten istesen, cesaretini toplasan ve sabır göstersen yıkabilirsin.
Ve kaç tanesini ne yaparsan yap değiştiremezsin?
Değiştirebileceklerin için silkelenip kollarını sıvayıp işe girişmenin zamanı şu an, 1 sn sonrası değil.
Çık artık senin için yaratıldığına seni inandırdıkları bahçeden. Kendi bahçeni yarat, kendi renklerinle donat etrafı. Sarıların morların kırmızıların eflatunların siyahların olsun ama senin olsun.
Rahatına gidiyor farkındayım hazır bir bahçenin keyfini sürmek. Ama bir kere kendi tohumlarını eksen, sen sulasan, büyümelerini seyretsen, toplayıp rengarenk demetler yapsan inan çok daha büyük zevk alacaksın ve bir daha hiçbir zaman başkalarının yaratarak içine seni mahkum ettiği bahçelere girmek istemeyeceksin.
Mevsim çiçek ekme mevsimidir, hadi lütfen topla gücünü, unutma nefes aldığın sürece atılacak hiçbir adım için geç kalınmamıştır.
Bahçenin 1 kenarına da 1 tane kırmızı gül ek benim için, baktıkça beni hatırlatacağına inandığım, belki de inanmak istediğim.......