Bugün iş görüşmesi için Avrupa yakasına geçtim eskiden de orda çalıştığım için gitmişken arkadaşlarımıda ziyaret ettim..Uzun zaman olmuştu görmeyeli.. tabi benimde onunda anlatacakları vardı ,birbirmizin dertlerine çare olduk..Muhabbet koyuydu beraber yemek yedik,birşeyler içtik zaman geçiyordu bu güzel günün ardından ayrılık vakti gelmişti kimbilir ne zaman görecektik birbirimizi  birdahaki görüşmeye kadar neler geçecekti başımızdan..Vedalaştık ve eve dönmek için durağa gittim otobüse binmek için sıraya geçtim o ara gözüme tekerlekli sandalyeli bir kız takıldı,yalnızdı yanında kimse yoktu..Düşündüm dedim ki kendi kendime bu engel bende olsa hayata küserdim değil sokağa çıkmak yürüyen birini görsem kötü olurdum heralde..O ara ben bu düşüncelerle boğuşurken şoför geldi ve otobüse binip hareket etti sırada bekleyen kalabalık biraz sinirlenmişti nere gidiyor diye..Şoför kaldırama yanaşmak için uğraşıyordu sonra orta kapıyı açtı koltuğundan kalktı ve burda engelliler için hazırlanmış bölümü kızın önüne doğru uzattı kız burayı kullanarak otobüse binmişti bütün gözler üzerindeydi tabi benimde..O an dedimki kendime İnsan Yüreğindeki engeli aşamazsa beyninde bazı olayları yenemezse hiçbirşey yapamazki acizlik aciz durumda olduğunu kabul etmektir,savaşmaktan kaçmaktır..Birde bir söz varki bu sözü vurgulamadan geçemeyeceğim Her insan bir engelli adayıdır..